Պատերազմը, որ խորհրդային ժամանակներում անվանել են Հայրենական, ինձ համար մարդիկ էին, որոնց միջավայրում անցել է մանկությունս, իսկ հետո էլի երկար տարիներ...
Նայելով երկրների ցանկը, հիշեցի Բեռլինի Կոնգրեսը։
Այս բոլոր երկրները, ժամանակին լռում էին Հայոց ցեողասպանության ժամանակ, ոմանք, ինչպես Ֆրանսիան զենքերը հանձնելով թուրքին, օգնեցին Կիլիկիայի հայերի ցեղասպանությանը և հայաթափմանը...
Մեր խումբը նրան այդպես էլ չդիմեց «տիկինով» կամ «ֆղաուով» (գերմ.` Frau-տիկին)։ Թեև ակադեմիական միջավայրում ընդունված է դասախոսին դիմել «տիկին-պարոն»-ով, միեւնույնն է, մեզ ու, առհասարակ, իր բոլոր ուսանողների համար նա «ընկեր» էր. ընկեր` բառիս բուն իմաստով...
Մայիսի 8-ի առավոտն իմ հիշողության մեջ միշտ առանձնահատուկ է։ 34 տարի առաջ՝ 1992-ին, դպրոց էի գնում, երբ ռադիոյով հնչեց այն լուրը, որ ամբողջ կյանքում մնաց հիշողությանս մեջ. «Մերոնք մտան Շուշի»...
ՈՒզում եմ մի փոքրիկ պատմական վերլուծություն անել և փորձել հասկանալ, հիմա մեր փառապանծ հերոսները ովքե՞ր էին, խաղաղասեր մարդիկ, ազգի նվիրյալներ, թե՞ երկրի գլխին պատերազմ բերող կռվարարներ...
Լյուդովիկոս XVI-ը չափազանց անվճռական և թույլ ղեկավար էր։ Մարիա-Անտուանետը, լինելով ավելի (մեր բարբառով ասած՝ «քոքված») աղվեսաբարո անհատականություն, հաճախ էր միջամտում պետական գործերին...
Երեկ Եվրազեսի նիստին հաջորդած ՌԴ նախագահ Վ.Վ.Պուտինի ելույթն էի լսում նաև ՀՀ-ի վերաբերյալ: Ամեն բան շատ լուրջ է. եթե որևէ մեկին թվում է, որ, ռուսերեն ասած, пронесет, հիասթափեցնեմ՝ դժվար:
Շատ պարզ, ազնիվ, առանց մի գրամ երկիմաստության, կոնկրետ, հասկանալի բառերով ի՞նչ ասվեց՝ փորձեմ ամփոփել...